Ghazal 208

خستگان را چو طلب باشد و قُوَّت نَبُوَد

گر تو بیداد کنی شرطِ مُروَّت نَبُوَد

ما جفا از تو ندیدیم و تو خود نَپْسَندی

آنچه در مذهبِ اربابِ طریقت نبود

خیره آن دیده که آبش نَبَرَد گریهٔ عشق

تیره آن دل که در او شمعِ محبت نبود

دولت از مرغِ همایون طلب و سایهٔ او

زان که با زاغ و زَغَن شَهپَرِ دولت نبود

گر مدد خواستم از پیرِ مُغان عیب مکن

شیخ ما گفت که در صومعه همّت نبود

چون طهارت نَبُوَد کعبه و بتخانه یکیست

نَبُوَد خیر در آن خانه که عصمت نبود

حافظا علم و ادب ورز که در مجلسِ شاه

هر که را نیست ادب لایقِ صحبت نبود

khasatgan ra cho talab bashad o ghovvat nabud

gar to bidad koni sharte moravvat nabud

ma jafa az to nadidim o to khod napsandi

anche dar mazhbe arbabe tarighat nabud

khire an dide ke absh nabarad gari-ye 'eshgh

tire an del ke dar u sham' mahabat nabud

dolat az morgh hamaiun talab o saye u

zan ke ba zagh o zaghan shahpare dolat nabud

gar madad khuasatm az pir moghan 'eyb makon

sheykh ma goft ke dar some'e hemmat nabud

chon tahart nabud k'be o batkhane yakist

nabud khir dar an khane ke 'samat nabud

hafeza 'elm o adb varz ke dar majles shah

har ke ra nist adb laighe sohbat nabud