Ghazal 199

واعظان کاین جلوه در محراب و منبر می‌کنند

چون به خلوت می‌روند آن کارِ دیگر می‌کنند!

مشکلی دارم، زِ دانشمندِ مجلس بازپرس

توبه‌فرمایان، چرا خود توبه کم‌تر می‌کنند؟

گوییا باور نمی‌دارند روزِ داوری

کاین همه قَلب و دَغَل در کارِ داور می‌کنند

یا رب این نُودولَتان را با خَرِ خودْشان نشان

کاین همه ناز از غلامِ تُرک و اَسْتَر می‌کنند

ای گدای خانِقَه، بَرْجَه که در دِیرِ مُغان

می‌دهند آبی و دل‌ها را توانگر می‌کنند

حُسنِ بی‌پایان او، چندان که عاشق می‌کُشد

زمرهٔ دیگر به عشق از غیب سَر بَر می‌کنند

بر درِ می‌خانهٔ عشق ای مَلَک، تسبیح گوی

کاَندر آنجا، طینَتِ آدم مُخَمَّر می‌کنند

صبح‌دم از عرش می‌آمد خروشی، عقل گفت

«قُدسیان گویی که شعرِ حافظ از بَر می‌کنند»

vaa'zan ka'in jelve dar mahrab o manabar mi-konand

chon be khalvat mi-rund an kar digar mi-konand!

mashakli daram, ze danashamande majles bazapars

tobe-farmaian, chera khod tobe kam-tar mi-konand?

guiia baur nemi-darand ruz dauri

ka'in hame ghalb o daghal dar kar daur mi-konand

ya rab in noudulatan ra ba khare khudshan neshan

ka'in hame naz az gholam tork o astar mi-konand

ey gadai khaneghae, barjae ke dar deyr moghan

mi-dahanad abi o del-ha ra tuanagr mi-konand

hosn bi-paian u, chandan ke 'ashegh mi-koshd

zamar-ye digar be 'eshgh az ghib sar bar mi-konand

bar dar mi-khane 'eshgh ey molk, tasbih guy

kanadr anja, tinate adm mokhammar mi-konand

sobh-dam az 'rash mi-amad kharushi, aghl goft

ghodsian guyi ke she'r hafez az bar mi-konand