Ghazal 193

در نظربازیِ ما، بی‌خبران، حیران‌اند

من چُنینم که نمودم، دگر ایشان دانند

عاقلان، نقطهٔ پرگارِ وجودند ولی

عشق داند که در این دایره، سرگردان‌اند

جلوه‌گاهِ رخِ او، دیدهٔ من، تنها نیست

ماه و خورشید، همین آینه می‌گردانند

عهد ما با لبِ شیرین‌دهنان بَسْت خدا

ما، همه، بنده و این قوم، خداوندان‌اند

مُفْلِسانیم و هوایِ مِی و مُطرب داریم

آه اگر خرقهٔ پشمین به گرو نَسْتانند

وصلِ خورشید به شب‌پَرِّهٔ اَعْمی نرسد

که در آن آینه، صاحب‌نظران، حیران‌اند

لافِ عشق و گِلِه از یار؟ زَهی لافِ دروغ!

عشق‌بازانِ چُنین، مُسْتَحَقِ هِجْران‌اند

مگرم چشمِ سیاهِ تو بیاموزد کار

ورنه مستوری و مستی، همه‌کس نَتْوانند

گر به نُزهَتگَهِ ارواح بَرَد بویِ تو، باد

عقل و جان، گوهرِ هستی به نثار افشانند

زاهد ار رندیِ حافظ نکند فهم، چه شد؟

دیو بُگْریزَد از آن قوم که قرآن خوانند

گر شوند آگه از اندیشهٔ ما مُغ‌بَچِگان

بعد از این خرقهٔ صوفی به گرو نَسْتانند

dar nazarbazye ma, bi-khabran, hiran-and

man choninm ke namudm, degar aishan danand

'aghlan, naghat-ye pargare vajudand vali

'eshgh danad ke dar in daire, saragardan-and

jelve-gahe rokh u, did-ye man, tanha nist

mah o khorshid, hamin ayene mi-gardanand

ahd ma ba lab shirin-dahnan bast khoda

ma, hame, bande o in ghum, khadaundan-and

moflesanim o havaye mi o motreb darim

ah agar kherghe pashmin be garu nastanand

vasl khorshid be shab-parre-ye a'mi narasad

ke dar an ayene, saheb-nazran, hiran-and

lafe 'eshgh o gelee az yar? zahi lafe darugh!

'eshgh-bazane chenin, mostahaghe hejran-and

magaram cheshm siyah to biamuzd kar

varne masturi o masti, hame-kas natuanand

gar be nozhatgahe aruah bord buy to, bad

aghl o jan, gohar hasti be nasar afshanand

zahed ar rendi hafez nakanad faham, che shod?

diu bogrizad az an ghum ke gharan khuanand

gar shund age az andish-ye ma mogh-bachegan

ba'd az in kherghe sufi be garu nastanand