Ghazal 192

سروِ چَمانِ من چرا میلِ چمن نمی‌کند؟

همدمِ گل نمی‌شود، یادِ سَمَن نمی‌کند

دی گِلِه‌ای ز طُرِّه‌اش، کردم و از سرِ فُسوس

گفت که «این سیاه‌کج، گوش به من نمی‌کند»

تا دلِ هرزه‌گَردِ من، رفت به چینِ زلفِ او

زان سفرِ درازِ خود، عزمِ وطن نمی‌کند

پیشِ کمانِ ابرویش، لابه همی کنم ولی

گوش کشیده است از آن، گوش به من نمی‌کند

با همه عطفِ دامنت، آیدم از صبا عجب

کز گذرِ تو، خاک را، مُشکِ خُتَن نمی‌کند

چون ز نسیم می‌شود، زلفِ بنفشه پُرشِکَن

وه که دلم چه یاد از آن، عهدشکن نمی‌کند

دل به امیدِ رویِ او، همدمِ جان نمی‌شود

جان به هوایِ کویِ او، خدمتِ تن نمی‌کند

ساقیِ سیم‌ساقِ من، گر همه دُرد می‌دهد

کیست که تن چو جامِ مِی، جمله دهن نمی‌کند؟

دستخوشِ جفا مَکُن، آبِ رُخَم که فیضِ ابر

بی‌مددِ سِرشکِ من، دُرِ عَدَن نمی‌کند

کُشتهٔ غمزهٔ تو شد، حافظِ ناشنیده‌پند

تیغ سزاست هر که را، دَرد، سخن نمی‌کند

sarv chamane man chera mile chaman nemi-konad?

hamadme gol nemi-shavad, yad saman nemi-konad

di gelee-ey ze torre-ash, kardam o az sar fosus

goft ke in siyah-kaj, gush be man nemi-konad

ta del harze-garde man, raft be chine zolf u

zan safre deraz khod, 'zame vatn nemi-konad

pish kaman abruish, labe hami konam vali

gush kashide ast az an, gush be man nemi-konad

ba hame 'tafe damant, aidm az saba ajab

kaz gozar to, khak ra, moshk khotan nemi-konad

chon ze nasim mi-shavad, zolf banafshe porshekan

vae ke delam che yad az an, 'hadashakan nemi-konad

del be omid ruy u, hamadme jan nemi-shavad

jan be havaye kuy u, khedmat tan nemi-konad

saghi sim-saghe man, gar hame dard mi-dahad

kist ke tan cho jam mi, jamle dahan nemi-konad?

dasatkhushe jafa makon, ab rokham ke feyz abr

bi-madde serashke man, dar 'adan nemi-konad

koshat-ye ghamze to shod, hafez nashnide-panad

tigh sazast har ke ra, dard, sokhan nemi-konad