Ghazal 190

کِلکِ مشکین تو روزی که ز ما یاد کند

بِبَرَد اجرِ دو صد بنده که آزاد کند

قاصدِ منزلِ سَلمیٰ که سلامت بادش

چه شود گر به سلامی دلِ ما شاد کند؟

امتحان کن که بَسی گنجِ مرادت بدهند

گر خرابی چو مرا، لطفِ تو آباد کند

یا رب اندر دلِ آن خسرو شیرین انداز

که به رحمت گذری بر سرِ فرهاد کند

شاه را بِهْ بُوَد از طاعتِ صدساله و زهد

قدرِ یک ساعته عمری که در او، داد کند

حالیا عشوهٔ نازِ تو ز بنیادم بُرد

تا دگرباره حکیمانه چه بنیاد کند

گوهرِ پاکِ تو از مِدْحَتِ ما مُستَغنیست

فکرِ مَشّاطِه چه با حُسنِ خداداد کند؟

ره نبردیم به مقصودِ خود اندر شیراز

خُرَّم آن روز که حافظ رَهِ بغداد کند

kelk moshkin to ruzi ke ze ma yad konad

bebarad ajre do sad bande ke azad konad

ghasde manzel salmi ke salamat badsh

che shavad gar be salami del ma shad konad?

amathan kon ke basi ganj maradt badahanad

gar kharabi cho mara, lotf to abad konad

ya rab andar del an khasru shirin andaz

ke be rahamat gazri bar sar farhad konad

shah ra be bud az ta'te sadsale o zohd

ghadr yek sa'te 'omri ke dar u, dad konad

halia 'eshve naz to ze baniadm bord

ta dagarbare hakimane che bonyad konad

gohar pak to az medhate ma mostaghnist

fekr mashshatee che ba hosn khadadad konad?

rah nabardim be maghsude khod andar shiraz

khorram an ruz ke hafez rah baghdad konad