Ghazal 188

مرا به رندی و عشق، آن فضول عیب کُنَد

که اعتراض بر اسرارِ علمِ غیب کُنَد

کمالِ سِرِّ محبت ببین، نه نقصِ گناه

که هر که بی‌هنر اُفتَد، نظر به عیب کُنَد

ز عطرِ حورِ بهشت آن نَفَس برآید بوی

که خاکِ میکدهٔ ما عَبیر جِیب کُنَد

چنان زَنَد رَهِ اسلام غمزهٔ ساقی

که اجتناب ز صهبا، مگر صُهیب کُنَد

کلیدِ گنجِ سعادت قبولِ اهلِ دل است

مباد آن که در این نکته شَکُّ و رِیب کُنَد

شبانِ وادیِ اَیمَن گَهی رسد به مراد

که چند سال به جان، خدمتِ شُعیب کند

ز دیده خون بِچکانَد فِسانهٔ حافظ

چو یادِ وقتِ زمانِ شَباب و شِیب کُنَد

mara be rendi o 'eshgh, an fazul 'eyb konad

ke a'taraz bar asrar 'elm ghib konad

kamale sar mahabat bebin, na naghse gonah

ke har ke bi-honar oftad, nazar be 'eyb konad

ze 'tare hure behesht an nafas barayad buy

ke khak meykade ma 'abir jeib konad

chenan zanad rah aslam ghamze saghi

ke ajatnab ze shaba, magar sohib konad

kalide ganj s'adt ghabule ahl del ast

mabad an ke dar in nokte shakko o reib konad

shabane vaadye aiman gahi resad be morad

ke chand sal be jan, khedmat sho'ib konad

ze dide khun bechkanad fasane hafez

cho yad vaght zaman shabab o sheib konad