Ghazal 184

دوش دیدم که ملائک درِ میخانه زدند

گِلِ آدم بسرشتَند و به پیمانه زدند

ساکنانِ حرمِ سِتر و عفافِ ملکوت

با منِ راه‌نشین، بادهٔ مستانه زدند

آسمان بارِ امانت نتوانست کشید

قرعهٔ کار به نامِ منِ دیوانه زدند

جنگِ هفتاد و دو ملت همه را عذر بِنه

چون ندیدند حقیقت، رهِ افسانه زدند

شُکرِ ایزد که میانِ من و او صلح افتاد

صوفیان، رقص‌کنان، ساغرِ شکرانه زدند

آتش آن نیست که از شعلهٔ او خندد شمع

آتش آن است که در خرمنِ پروانه زدند

کس چو حافظ نَگُشاد، از رخِ اندیشه نقاب

تا سرِ زلفِ سخن را، به قلم شانه زدند

dush didam ke mala'ek dar meykhane zadanad

gol adm basarashtand o be pimane zadanad

saknane harme setr o 'fafe malkut

ba man rah-neshin, bade mastane zadanad

aseman bar amant natuanast keshid

ghar'-ye kar be nam man divane zadanad

jange haftad o do malat hame ra 'zar boneh

chon nadidand haghighat, rah afsane zadanad

shokr aizd ke miyan man o u solh oftad

sufian, raghas-kanan, saghar shakrane zadanad

atash an nist ke az sh'l-ye u khanadad sham'

atash an ast ke dar kharamne parvane zadanad

kas cho hafez nagoshad, az rokh andishe neghab

ta sar zolf sokhan ra, be ghalam shane zadanad