Ghazal 182

حَسْبِ حالی نَنِوِشتی و شد ایّامی چند

مَحرمی کو که فرستم به تو پیغامی چند؟

ما بدان مقصدِ عالی نتوانیم رسید

هم مگر پیش نَهَد لطفِ شما گامی چند

چون مِی از خُم به سبو رفت و گُل افکند نقاب

فرصتِ عیش نگه دار و بزن جامی چند

قندِ آمیخته با گُل نه علاجِ دلِ ماست

بوسه‌ای چند برآمیز به دشنامی چند

زاهد از کوچهٔ رندان به سلامت بگذر

تا خرابت نکند صحبتِ بدنامی چند

عیبِ مِی جمله چو گفتی، هنرش نیز بگو

نفیِ حکمت مکن از بهرِ دلِ عامی چند

ای گدایانِ خرابات خدا یارِ شماست

چشمِ اِنعام مدارید ز اَنعامی چند

پیرِ میخانه چه خوش گفت به دُردی‌کشِ خویش

که مگو حالِ دلِ سوخته با خامی چند

حافظ از شوقِ رخِ مِهر‌فروغِ تو بسوخت

کامگارا نظری کن سویِ ناکامی چند

hasbe hali naneveshti o shod ayyami chand

maharmi ku ke farasatam be to pighami chand?

ma bedan maghasde 'ali natuanim resid

ham magar pish nahad lotf shoma gami chand

chon mi az khom be sabu raft o gol afakand neghab

faraste 'ish negah dar o bazan jami chand

ghande amikhte ba gol na 'laje del mast

buse-ey chand baramiz be dashnami chand

zahed az kuch-ye rendan be salamat bagazar

ta kharabt nakanad sohbat badnami chand

'eyb mi jamle cho gafti, hanarash niz begu

nafye hekmat makon az bahr del 'ami chand

ey gadaiane kharabat khoda yar shamast

cheshm en'am madarid ze an'ami chand

pir meykhane che khosh goft be dordi-kesh khish

ke magu hal del sukhte ba khami chand

hafez az showgh rokh mehr-farughe to besukht

kamgara nazri kon suye nakami chand