Ghazal 180

ای پستهٔ تو خنده زده بر حدیثِ قند

مشتاقم از برای خدا یک شِکَر بخند

طوبی ز قامتِ تو نیارد که دَم زند

زین قصّه بگذرم که سخن می‌شود بلند

خواهی که برنخیزدت از دیده رودِ خون

دل در وفایِ صحبتِ رودِ کسان مَبَند

گر جلوه می‌نمایی و گر طعنه می‌زنی

ما نیستیم معتقدِ شیخِ خودپسند

ز آشفتگیِ حالِ من آگاه کِی شود؟

آن را که دل نگشت گرفتارِ این کمند

بازارِ شوق گرم شد آن سروْقد کجاست؟

تا جانِ خود بر آتش رویش کُنم سپند

جایی که یارِ ما به شِکَرخنده دَم زند

ای پسته کیستی تو، خدا را به خود مخند

حافظ چو تَرکِ غمزهٔ تُرکان نمی‌کنی

دانی کجاست جای تو؟ خوارزم یا خُجَند

ey pasat-ye to khande zade bar hadis ghanad

mashtaghm az barai khoda yek shokr bakhanad

tubi ze ghamte to niard ke dam zanad

zin ghesse bagazaram ke sokhan mi-shavad boland

khaahi ke barankhizadt az dide ravad khun

del dar vafaye sohbat ravad kasan maband

gar jelve mi-namaii o gar t'ne mi-zani

ma nistim m'taghde sheykh khudapasand

ze ashafatagye hal man agae key shavad?

an ra ke del nagashat garaftare in kamanad

bazar showgh garam shod an saravaghad kojast?

ta jan khod bar atash ruish konam sapanad

jaii ke yar ma be shekarakhande dam zanad

ey paste kisti to, khoda ra be khod makhanad

hafez cho tork ghamze torkan nemi-koni

dani kojast jay to? khuarazm ya khojand