Ghazal 173

در نمازم خَمِ ابرویِ تو با یاد آمد

حالتی رفت که محراب به فریاد آمد

از من اکنون طمعِ صبر و دل و هوش مدار

کان تحمّل که تو دیدی همه بر باد آمد

باده صافی شد و مرغانِ چمن مست شدند

موسمِ عاشقی و کار به بنیاد آمد

بویِ بهبود ز اوضاعِ جهان می‌شنوم

شادی آورد گل و بادِ صبا شاد آمد

ای عروسِ هنر از بخت شکایت مَنِما

حجلهٔ حُسن بیارای که داماد آمد

دلفریبانِ نباتی همه زیور بستند

دلبرِ ماست که با حُسنِ خداداد آمد

زیرِ بارند درختان که تعلّق دارند

ای خوشا سرو که از بارِ غم آزاد آمد

مطرب از گفتهٔ حافظ غزلی نَغز بخوان

تا بگویم که ز عهدِ طربم یاد آمد

dar namazm khame abruy to ba yad amad

halti raft ke mahrab be faryad amad

az man aknun tama' sabr o del o hush madar

kan tahamamal ke to didi hame bar bad amad

bade safi shod o marghane chaman mast shadanad

musme 'ashghi o kar be bonyad amad

buy bahbud ze auza'e jahan mi-shanum

shadi avard gol o bad saba shad amad

ey 'ruse honar az bakht shakait manema

hajal-ye hosn biarai ke damad amad

dalafribane nabati hame ziur basatanad

delbar mast ke ba hosn khadadad amad

zir barand darakhtan ke t'lalagh darand

ey khusha sarv ke az bar gham azad amad

motreb az gafat-ye hafez ghazli naghz bekhaan

ta baguim ke ze ahd tarabam yad amad