Ghazal 172

عشقِ تو نهالِ حیرت آمد

وصلِ تو کمالِ حیرت آمد

بس غرقهٔ حالِ وصل کآخر

هم بر سرِ حالِ حیرت آمد

یک دل بنما که در رَهِ او

بر چهره نه خالِ حیرت آمد

نه وصل بِمانَد و نه واصل

آن جا که خیالِ حیرت آمد

از هر طرفی که گوش کردم

آوازِ سؤالِ حیرت آمد

شد مُنهَزِم از کمالِ عزّت

آن را که جلالِ حیرت آمد

سر تا قدمِ وجودِ حافظ

در عشق، نهالِ حیرت آمد

'eshgh to nahale hirt amad

vasl to kamale hirt amad

bas gharagh-ye hal vasl kakhr

ham bar sar hal hirt amad

yek del banma ke dar rah u

bar chehre na khal hirt amad

na vasl bemanad o na vaasl

an ja ke khiyal hirt amad

az har tarfi ke gush kardam

auaze s'ale hirt amad

shod monhazem az kamale 'zazat

an ra ke jalale hirt amad

sar ta ghadam vajude hafez

dar 'eshgh, nahale hirt amad