Ghazal 160

خوش است خلوت اگر یار یارِ من باشد

نه من بسوزم و او شمعِ انجمن باشد

من آن نگینِ سلیمان به هیچ نَسْتانَم

که گاه گاه بر او دستِ اهرمن باشد

روا مدار خدایا که در حریمِ وصال

رقیب محرم و حِرمان نصیبِ من باشد

هُمای گو مَفِکَن سایهٔ شرف هرگز

در آن دیار که طوطی کم از زَغَن باشد

بیانِ شوق چه حاجت؟ که سوز آتش دل

توان شناخت ز سوزی که در سخن باشد

هوایِ کویِ تو از سر نمی‌رود آری

غریب را دلِ سرگشته با وطن باشد

به سانِ سوسن اگر دَه‌زبان شود حافظ

چو غنچه پیشِ تواش مُهر بر دهن باشد

khosh ast khalvat agar yar yar man bashad

na man basuzm o u sham' anajamn bashad

man an nagine saliman be hich nastanam

ke gae gae bar u dast aharamn bashad

rua madar khadaia ke dar harime vesal

raghib maharam o herman nasibe man bashad

homai gu mafekan saye sharaf hargez

dar an diar ke tuti kam az zaghan bashad

biane showgh che hajat? ke suz atash del

tavan shanakht ze suzi ke dar sokhan bashad

havaye kuy to az sar nemi-ravad ari

gharib ra del saragashte ba vatn bashad

be sane susn agar dae-zaban shavad hafez

cho ghonche pish tuash mehr bar dahan bashad