Ghazal 16

خَمی که ابرویِ شوخِ تو در کمان انداخت

به قصد جانِ منِ زارِ ناتوان انداخت

نبود نقش دو عالَم، که رنگ الفت بود

زمانه طرح محبّت، نه این زمان انداخت

به یک کرشمه که نرگس به خودفروشی کرد

فریبِ چشمِ تو صد فتنه در جهان انداخت

شراب‌خورده و خِوی‌کرده می‌رَوی به چمن

که آبِ روی تو آتش در ارغوان انداخت

به بزمگاهِ چمن، دوش، مست، بگذشتم

چو از دهانِ تواَم غنچه در گُمان انداخت

بنفشه طُرِّهٔ مفتول خود گره می‌زد

صبا حکایتِ زلفِ تو در میان انداخت

ز شَرمِ آن که به روی تو نسبتش کردم

سمن به دستِ صبا، خاک در دهان انداخت

من از ورع، مِی و مطرب ندیدمی زین پیش

هوای مغبچگانم در این و آن انداخت

کنون به آبِ میِ لعل، خرقه می‌شویَم

نصیبهٔ ازل از خود نمی‌توان انداخت

مگر گشایشِ حافظ در این خرابی بود

که بخششِ ازلش، در میِ مغان انداخت

جهان به کامِ من اکنون شود که دورِ زمان

مرا به بندگیِ خواجهٔ جهان انداخت

khami ke abruy shukh to dar kaman andakht

be ghasad jan man zare natuan andakht

nabud naghsh do 'alam, ke rang alaft bud

zamane tarah mahababat, na in zaman andakht

be yek kereshme ke narges be khudafrushi kard

faribe cheshm to sad fetne dar jahan andakht

sharab-khurde o kheui-karde mi-ruy be chaman

ke ab ruy to atash dar arghuan andakht

be bazamgahe chaman, dush, mast, bagazashatam

cho az dahan tavam ghonche dar goman andakht

banafshe torre maftul khod gereh mi-zad

saba hekayat zolf to dar miyan andakht

ze sharme an ke be ruy to nasabatash kardam

saman be dast saba, khak dar dahan andakht

man az var', mi o motreb nadidmi zin pish

havaye maghabachganm dar in o an andakht

konun be ab mi la'l, kherghe mi-shuyam

nasib-ye azal az khod nemi-tavan andakht

magar gashaishe hafez dar in kharabi bud

ke bakhashshe azalsh, dar mi moghan andakht

jahan be kam man aknun shavad ke dowr zaman

mara be bandegi khaje jahan andakht