Ghazal 15

ای شاهد قدسی، کِه کَشَد بند نقابت؟

وی مرغ بهشتی، که دهد دانه و آبت؟

خوابم بشد از دیده در این فکر جگرسوز

کآغوشِ که شد منزل آسایش و خوابت؟

درویش نمی‌پرسی و ترسم که نباشد

اندیشهٔ آمرزش و پروای ثوابت

راه دل عشّاق زد آن چشم خماری

پیداست از این شیوه که مست است شرابت

تیری که زدی بر دلم از غمزه خطا رفت

تا باز چه اندیشه کند رأی صوابت

هر ناله و فریاد که کردم نشنیدی

پیداست نگارا که بلند است جَنابت

دور است سر آب از این بادیه، هشدار

تا غول بیابان نفریبد به سرابت

تا در ره پیری به چه آیین رَوی ای دل

باری به غلط صرف شد ایّامِ شبابت

ای قصرِ دل‌افروز که منزلگهِ انسی

یا رب مَکُناد آفتِ ایّام، خرابت

حافظ نه غلامیست که از خواجه گریزد

صلحی کن و بازآ که خرابم ز عِتابت

ey shahed ghadsi, ke kashad band naghabt?

vai morgh bahashti, ke dahad dane o abt?

khuabm beshod az dide dar in fekr jagarsuz

kaghushe ke shod manzel asaish o khuabt?

daruish nemi-parsi o tarasam ke nabashad

andish-ye amarazsh o paruai suabt

rah del 'shashagh zad an cheshm khamari

pidast az in shive ke mast ast sharabt

tiri ke zadi bar delam az ghamze khata raft

ta baz che andishe konad rai suabt

har nale o faryad ke kardam nashnidi

pidast nagara ke boland ast janabt

dowr ast sar ab az in badie, hashdar

ta ghul biaban nafribd be sarabt

ta dar rah piri be che aiin ruy ey del

bari be ghalat saraf shod ayyam shababt

ey ghasre del-afruz ke manazalghe ansi

ya rab makonad afte ayyam, kharabt

hafez na ghalamist ke az khaje garizd

salhi kon o baza ke kharabm ze 'etabt