Ghazal 142

دوستان دخترِ رَز توبه ز مستوری کرد

شد سویِ محتسب و کار به دستوری کرد

آمد از پرده به مجلس عَرَقَش پاک کنید

تا نگویند حریفان که چرا دوری کرد

مژدگانی بده ای دل که دگر مطربِ عشق

راهِ مستانه زد و چارهٔ مخموری کرد

نه به هفت آب، که رنگش به صد آتش نرود

آن چه با خرقهٔ زاهد، مِی انگوری کرد

غنچهٔ گُلبُنِ وصلم ز نسیمش بِشِکُفت

مرغ خوشخوان طرب از برگِ گلِ سوری کرد

حافظ افتادگی از دست مده زان که حسود

عِرض و مال و دل و دین در سرِ مغروری کرد

dustan dakhatre raz tobe ze masturi kard

shod suye mahatasab o kar be dasturi kard

amad az parde be majles 'araghash pak kanid

ta naguind harifan ke chera duri kard

mazhadgani bedeh ey del ke degar motreb 'eshgh

rah mastane zad o char-ye makhmuri kard

na be hafat ab, ke ranagash be sad atash naravad

an che ba kherghe zahed, mi anguri kard

ghonche golbone vasalm ze nasimsh beshekoft

morgh khushkhuan tarab az barge gol suri kard

hafez aftadgi az dast made zan ke hasud

'erz o mal o del o din dar sar maghruri kard