Ghazal 132

به آبِ روشنِ می، عارفی طهارت کرد

عَلَی الصَّباح، که میخانه را زیارت کرد

همین که ساغرِ زَرّینِ خور، نهان گردید

هِلال عید به دورِ قدح اشارت کرد

خوشا نماز و نیازِ کسی که از سرِ درد

به آبِ دیده و خونِ جگر طهارت کرد

امام خواجه، که بودش سرِ نمازِ دراز

به خونِ دخترِ رَز، خرقه را قِصارت کرد

دلم ز حلقهٔ زلفش به جان خرید آشوب

چه سود دید؟ ندانم، که این تجارت کرد

اگر امامِ جماعت طلب کند امروز

خبر دهید که حافظ به می طهارت کرد

Joyous that day when from this desolate abode (this world), I go: The ease of

soul (the true Beloved), I seek: and for the sake of the Beloved - I go.

Though I know that to such a place the stranger findeth not

the path, To the sweet perfume of that dishevelled tress, - I go.

With the sick heart, and powerless body, like the (swift) breeze, For the love of that moving cypress, I go. From dread of the prison of Sikandar (this fleeting world), my heart took (contraction): I bind up my chattels

and to the Land of Sulaiman (the lasting world) I go. 5.

Since, to the Arabs (those gone before, who rest in proximity to God; and who have escaped from time's tumult),

grief for (us) of heavy loads is none, O Persians (murshids of the faith; guides of the Path of certainty)!

A little help, that happy and easy (of

heart in that Path), - I may go.

...

be ab roshan mi, 'arfi tahart kard

'alai alassabah, ke meykhane ra ziart kard

hamin ke saghar zarrine khor, nahan gardid

helal 'id be dowr ghadah ashart kard

khusha namaz o niaz kasi ke az sar dard

be ab dide o khun jegar tahart kard

amam khaje, ke budsh sar namaz deraz

be khun dakhatre raz, kherghe ra ghesart kard

delam ze halghe zalafash be jan kharid ashub

che sud did? nadanm, ke in tajart kard

agar amame jama't talab konad emruz

khabar dahid ke hafez be mi tahart kard