Ghazal 127

روشنیِ طلعتِ تو ماه ندارد

پیشِ تو گُل، رونقِ گیاه ندارد

گوشهٔ ابرویِ توست منزلِ جانم

خوشتر از این گوشه، پادْشاه ندارد

تا چه کُنَد با رخِ تو دودِ دلِ من

آینه دانی که تابِ آه ندارد

شوخیِ نرگس نگر که پیشِ تو بشکفت

چشمْ دریده، ادب نگاه ندارد

دیدم و آن چشمِ دلْ‌سیه که تو داری

جانبِ هیچ آشنا نگاه ندارد

رَطلِ گرانم ده ای مریدِ خرابات

شادیِ شیخی که خانقاه ندارد

خون خور و خامُش نشین که آن دلِ نازک

طاقتِ فریاد دادخواه ندارد

گو برو و آستین به خونِ جگر شوی

هر که در این آستانه راه ندارد

نی منِ تنها کشم تَطاولِ زلفت

کیست که او داغِ آن سیاه ندارد؟

حافظ اگر سجدهٔ تو کرد مکن عیب

کافرِ عشق ای صنم گناه ندارد

A bulbul had a rose-leaf, pleasant of hue in his beak

And, on that leaf and pleasant food, bitter lamentation held. To him, I said: — " In the very time of union (with the beloved) wherefore is this lament and cry ?

" He said: — " In this work of lament, me the beloved's beauty held." If the true Beloved sate

not with us beggars, room for complaint is none; King, prosperous was He; — shame of beggars, He— — held.

That Arif who travelled into the stage of non-existence (and of effacement), Became intoxicated.

For, (the treasure of) intoxication from the world of mys- teries, he held. 5.

Our supplication and entreaty affect not the Friend possessed of beauty,

Happy he, who from beloved ones, the fortune of prosperity held.

Arise (from carelessness)! so that on the reed of that Painter (God), we may scatter our soul

For, all this wonderful picture, in the revolution of His compass, He held.

If thou be a disciple of love's Path, defame not

Pawned at the vintner's house, his religious garment Shaikh San'Sn— held.

...

...

...

...

rushanye tal'te to mah nadarad

pish to gol, runghe giae nadarad

gushe abruy tost manzel janam

khushatr az in gushe, padshah nadarad

ta che konad ba rokh to dude del man

ayene dani ke tabe ah nadarad

shukhye narges nagar ke pish to bashakafat

cheshm daride, adb negah nadarad

didam o an cheshm del-siyah ke to dari

janbe hich ashna negah nadarad

ratle garanm de ey maride kharabat

shadi shikhi ke khanghae nadarad

khun khor o khamosh neshin ke an del nazk

taghte faryad dadkhuae nadarad

gu boro o astin be khun jegar shui

har ke dar in astane rah nadarad

ney man tanha kesham tataule zalafat

kist ke u daghe an siyah nadarad?

hafez agar sajad-ye to kard makon 'eyb

kafre 'eshgh ey sanam gonah nadarad