Ghazal 126

جان، بی‌جمالِ جانان میلِ جهان ندارد

هر کس که این ندارد حقّا که آن ندارد

با هیچ کس نشانی زان دِلْسِتان ندیدم

یا من خبر ندارم یا او نشان ندارد

هر شبنمی در این ره صد بحرِ آتشین است

دردا که این معما شرح و بیان ندارد

سرمنزلِ فراغت نَتْوان ز دست دادن

ای ساروان فروکش کاین ره کران ندارد

چنگِ خمیده‌قامت می‌خوانَدَت به عشرت

بشنو که پندِ پیران هیچت زیان ندارد

ای دل طریقِ رندی از محتسب بیاموز

مست است و در حقِ او کس این گمان ندارد

احوالِ گنجِ قارون کَایّام داد بر باد

در گوشِ دل فروخوان تا زر نهان ندارد

گر خود رقیب شمع است اسرار از او بپوشان

کان شوخِ سربریده بندِ زبان ندارد

کس در جهان ندارد یک بنده همچو حافظ

زیرا که چون تو شاهی کس در جهان ندارد

jan, bi-jamal janan mile jahan nadarad

har kas ke in nadarad haghgha ke an nadarad

ba hich kas nashani zan delsetan nadidm

ya man khabar nadarm ya u neshan nadarad

har shabanmi dar in rah sad bahre atshin ast

darda ke in m'ma sharah o bian nadarad

saramanazle faraght natavan ze dast dadn

ey saruan faruksh ka'in rah karan nadarad

chang khamide-ghamt mi-khuanadat be 'sharat

beshno ke pande piran hicht zian nadarad

ey del tarigh rendi az mahatasab biamuz

mast ast o dar hagh u kas in gaman nadarad

ahuale ganj gharun kaayyam dad bar bad

dar gush del farukhuan ta zar nahan nadarad

gar khod raghib sham' ast asrar az u bapushan

kan shukh sarabride band zaban nadarad

kas dar jahan nadarad yek bande hamcho hafez

zira ke chon to shahi kas dar jahan nadarad