Ghazal 125

شاهد آن نیست که موییّ و میانی دارد

بندهٔ طلعتِ آن باش که آنی دارد

شیوهٔ حور و پری گرچه لطیف است ولی

خوبی آن است و لطافت که فُلانی دارد

چشمهٔ چشمِ مرا ای گلِ خندان دریاب

که به امّیدِ تو خوش آبِ روانی دارد

گوی خوبی که بَرَد از تو؟ که خورشید آن جا

نه سواریست که در دست عِنانی دارد

دل نشان شد سخنم تا تو قبولش کردی

آری آری سخنِ عشق نشانی دارد

خَمِ ابرویِ تو در صنعتِ تیراندازی

بُرده از دستِ هر آن کس که کمانی دارد

در رَهِ عشق نشد کَس به یقین محرمِ راز

هر کسی بر حَسَبِ فکر، گُمانی دارد

با خرابات نشینان ز کَرامات مَلاف

هر سخن وقتی و هر نکته مکانی دارد

مرغِ زیرک نزند در چمنش پرده سرای

هر بهاری که به دنباله، خزانی دارد

مدعی گو لُغَز و نکته به حافظ مفروش

کِلکِ ما نیز زبانی و بیانی دارد

shahed an nist ke muiyy o miani darad

bande tal'te an bash ke ani darad

shive hur o pari garche latif ast vali

khubi an ast o lataft ke folani darad

chasham-ye cheshm mara ey gol khandan daryab

ke be omid to khosh ab ruani darad

guy khubi ke bord az to? ke khorshid an ja

na suarist ke dar dast 'enani darad

del neshan shod sakhanam ta to ghabulsh kardi

ari ari sokhan 'eshgh nashani darad

khame abruy to dar san'te tirandazi

borde az dast har an kas ke kamani darad

dar rah 'eshgh nashod kas be yaghin maharme raz

har kasi bar hasabe fekr, gomani darad

ba kharabat nashinan ze karamat malaf

har sokhan vaghti o har nokte makani darad

morgh zirk nazanad dar chamanash parde sarai

har bahari ke be danbale, khazani darad

mad'i gu loghaz o nokte be hafez mafrush

kelk ma niz zabani o biani darad