Ghazal 124

آن که از سُنبُلِ او، غالیه تابی دارد

باز با دلشدگان ناز و عِتابی دارد

از سَرِ کُشتهٔ خود می‌گذری همچون باد

چه توان کرد؟ که عمر است و شتابی دارد

ماهِ خورشید نُمایَش ز پسِ پردهٔ زلف

آفتابیست که در پیش سَحابی دارد

چشمِ من کرد به هر گوشه روان سیلِ سرشک

تا سَهی سَروِ تو را تازه‌تر آبی دارد

غمزهٔ شوخِ تو خونم به خطا می‌ریزد

فرصتش باد که خوش فکر صوابی دارد

آب حَیوان اگر این است که دارد لبِ دوست

روشن است این که خِضِر بهره سرابی دارد

چشمِ مخمورِ تو دارد ز دلم قصدِ جگر

تُرک مست است مگر میلِ کبابی دارد

جانِ بیمارِ مرا نیست ز تو روی سؤال

ای خوش آن خسته که از دوست جوابی دارد

کِی کُنَد سویِ دلِ خستهٔ حافظ نظری

چشمِ مستش که به هر گوشه خرابی دارد

an ke az sonbole u, ghalie tabi darad

baz ba dalashadgan naz o 'etabi darad

az sar koshat-ye khod mi-gazri hamchon bad

che tavan kard? ke 'omr ast o shatabi darad

mah khorshid nomayash ze pas parde zolf

aftabist ke dar pish sahabi darad

cheshm man kard be har gushe ravan sile sarashak

ta sahi sarv to ra taze-tar abi darad

ghamze shukh to khunm be khata mi-rizd

farasatash bad ke khosh fekr suabi darad

ab haiuan agar in ast ke darad lab dust

roshan ast in ke khezer bahre sarabi darad

cheshm makhmure to darad ze delam ghasde jegar

tork mast ast magar mile kababi darad

jan bimare mara nist ze to ruy s'al

ey khosh an khaste ke az dust juabi darad

key konad suye del khaste hafez nazri

cheshm masatash ke be har gushe kharabi darad