Ghazal 122

هر آن‌که جانِبِ اَهْلِ خُدا نگه دارد

خُداش در همه حال از بَلا نگه دارد

حَدیثِ دوست نگویم مَگَر به حَضْرَتِ دوست

که آشنا، سُخَنِ آشنا نگه دارد

دلا، مَعاش چُنان کُن که گر بِلَغْزَد پای

فرشته‌ات به دو دستِ دُعا نگه دارد

گَرَت هَواست که مَعشوق نَگْسَلد پِیمان

نگاه دار سرِ رشته تا نگه دارد

صَبا بر آن سَرِ زُلْف اَر دِلِ مرا بینی

ز رویِ لُطْف بگویش که جا نگه دارد

چو گفتمش که دلم را نگاه دار، چه گفت؟

ز دَسْتِ بَنده چه خیزد؟ خُدا نگه دارد

سَر و زَر و دل و جانم، فَدایِ آن یاری

که حَقِّ صُحْبَتِ مِهْر و وَفا نگه دارد

غُبارِ راهگذارت کجاست تا «حافِظ»

به یادگارِ نَسیمِ صَبا نگه دارد

har an-ke janebe ahl khoda negah darad

khodash dar hame hal az bala negah darad

hadis dust naguim magar be hazrate dust

ke ashna, sokhan ashna negah darad

dala, ma'ash chenan kon ke gar belaghzad pay

farashte-at be do dast do'a negah darad

garat hauast ke ma'shugh nagsald peiman

negah dar sar rashte ta negah darad

saba bar an sar zolf ar del mara bini

ze ruy lotf baguish ke ja negah darad

cho gafatamash ke delam ra negah dar, che goft?

ze dast bande che khizd? khoda negah darad

sar o zar o del o janam, fadaye an yaari

ke hagh sohbat mehr o vafa negah darad

ghobare rahagzart kojast ta hafez

be yaadgare nasim saba negah darad