Ghazal 118

آن کس که به دست جام دارد

سلطانیِ جَم مُدام دارد

آبی که خِضِر حیات از او یافت

در میکده جو‌ که جام دارد

سررشتهٔ جان به جام بگذار

کاین رشته از او نظام دارد

ما و مِی و زاهدان و تقوا

تا یار، سرِ کدام دارد

بیرون ز لبِ تو ساقیا نیست

در دور، کسی که کام دارد

نرگس، همه شیوه‌های مستی

از چشمِ خوشت به وام دارد

ذکرِ رخ و زلف تو دلم را

وردی‌ست که صبح و شام دارد

بر سینهٔ ریشِ دردمندان

لعلت نمکی تمام دارد

در چاهِ ذَقَن چو حافظ ای جان

حُسنِ تو دو صد غلام دارد

That one (the murshid) who, in his hand the cup (of divine knowledge) hath. Ever the sovereignty of Jamshid — hath. That water, wherein Khizr obtained life, Seek in the wine-house

for (life), the cup hath.

Pass life's thread into the cup; Wherein, order (of life), this thread — hath. (Together are) —

we and wine; and Zahids and piety, Let us see— desire for whom the (true) Beloved—— hath. 5.

O Saki! without thy tress, there is naught, In the time of that one,

who desire hath. All the ways of intoxication, the narcissus, From thy pleasant eye, loaned hath.

The mention of thy face and tress, — to my heart, Is a great pain that, morning and evening,

it (the heart) hath. On the wounded hearts of the sorrowful, Complete saltiness (effective towards healing), thy lip • hath.

O Soul! in the pit of the

chin, like Hafiz, Two hundred slaves, thy beauty hath.

...

...

...

...

an kas ke be dast jam darad

saltanye jam modam darad

abi ke khezer hiat az u yaaft

dar meykade ju ke jam darad

sararashat-ye jan be jam bagzar

ka'in rashte az u nazam darad

ma o mi o zahdan o taghva

ta yar, sar kadam darad

birun ze lab to saghiya nist

dar dowr, kasi ke kam darad

narges, hame shive-hai masti

az cheshm khusht be vaam darad

zakre rokh o zolf to delam ra

vardi-st ke sobh o sham darad

bar sine rish daradamandan

l'lat namki tamam darad

dar chah zaghan cho hafez ey jan

hosn to do sad gholam darad