Ghazal 117

دل ما به دور رویت ز چمن فَراغ دارد

که چو سرو پایبند است و چو لاله داغ دارد

سرِ ما فرونیآید به کمانِ ابروی کَس

که درون گوشه‌گیران، ز جهان فَراغ دارد

ز بنفشه تاب دارم که ز زلفِ او زند دم

تو سیاهِ کم‌بها بین، که چه در دِماغ دارد‌!

به چمن خرام و بنگر برِ تختِ گل که لاله

به ندیمِ شاه مانَد که به کف ایاغ دارد

شبِ ظلمت و بیابان، به کجا توان رسیدن؟

مگر آن که شمعِ روی‌ات به رَهَم چراغ دارد

من و شمعِ صبح‌گاهی سِزَد ار به هم بِگرییم

که بسوختیم و از ما بتِ ما فراغ دارد

سِزَدم چو ابرِ بهمن که بر این چمن بِگریَم

طرب آشیانِ بلبل، بنگر که زاغ دارد

سرِ درسِ عشق دارد دلِ دردمند حافظ

که نه خاطرِ تماشا نه هوای باغ دارد

del ma be dowr ruit ze chaman faragh darad

ke cho sarv paiband ast o cho lale dagh darad

sar ma faruniaid be kaman abruy kas

ke darun gushe-giran, ze jahan faragh darad

ze banafshe tab daram ke ze zolf u zanad dam

to siyah kam-baha bin, ke che dar demagh darad-!

be chaman kharam o banagar bar takhte gol ke lale

be nadime shah manad ke be kaf aiagh darad

shab zalamat o biaban, be koja tavan rasidn?

magar an ke sham' ruy-at be raham cheragh darad

man o sham' sobh-gahi sezad ar be ham begriim

ke basukhtim o az ma bate ma faragh darad

sezadm cho abre bahaman ke bar in chaman begaryam

tarab ashiane bolbol, banagar ke zagh darad

sar darse 'eshgh darad del daradamanad hafez

ke na khater tamasha na havaye bagh darad