Ghazal 116

کسی که حُسن و خَطِ دوست در نظر دارد

محقَق است که او حاصل بصر دارد

چو خامه در رهِ فرمانِ او، سرِ طاعت

نهاده‌ایم مگر او به تیغ بردارد

کسی به وصلِ تو چون شمع یافت پروانه

که زیرِ تیغِ تو هر دم سری دگر دارد

به پای‌بوس تو دستِ کسی رسید که او

چو آستانه بدین در، همیشه سر دارد

ز زهدِ خشک ملولم‌، کجاست بادهٔ ناب‌؟

که بویِ باده مدامم دماغ تر دارد

ز باده هیچت اگر نیست، این نه بس که تو را

دمی ز وسوسهٔ عقل بی‌خبر دارد؟

کسی که از رهِ تقوا قدم برون ننهاد

به عزمِ میکده اکنون رهِ سفر دارد

دل‌ِ شکستهٔ حافظ به خاک خواهد برد

چو لاله، داغ هوایی‌، که بر جگر دارد

kasi ke hosn o khat dust dar nazar darad

mahghagh ast ke u hasl basar darad

cho khame dar rah farmane u, sar ta't

nahade-aim magar u be tigh bardard

kasi be vasl to chon sham' yaaft parvane

ke zir tigh to har dam sari degar darad

be pay-bus to dast kasi resid ke u

cho astane bedin dar, hamishe sar darad

ze zohd khashak malulm-, kojast bade nab-?

ke buy bade madamm damagh tar darad

ze bade hicht agar nist, in na bas ke to ra

dami ze vasus-ye aghl bi-khabar darad?

kasi ke az rah taghva ghadam birun nanhad

be 'zame meykade aknun rah safar darad

del shekaste hafez be khak khaahad bord

cho lale, dagh huaii-, ke bar jegar darad