Ghazal 115

درختِ دوستی بنشان که کامِ دل به بار آرد

نهالِ دشمنی بَرکَن که رنج بی‌شمار آرد

چو مهمانِ خراباتی به عزت باش با رندان

که دردِ سر کشی جانا، گرت مستی خمار آرد

شبِ صحبت غنیمت دان که بعد از روزگارِ ما

بسی گردش کُنَد گردون، بسی لیل و نهار آرد

عَماری‌دارِ لیلی را که مَهدِ ماه در حکم است

خدا را در دل اندازش که بر مجنون گذار آرد

بهارِ عمر خواه ای دل، وگرنه این چمن هر سال

چو نسرین صد گل آرد بار و چون بلبل هِزار آرد

خدا را چون دلِ ریشم قراری بست با زلفت

بفرما لعلِ نوشین را که زودش با قرار آرد

در این باغ از خدا خواهد دگر پیرانه‌سر، حافظ

نشیند بر لبِ جویی و سروی در کنار آرد

Ruined (undone), I am through grief for my own Beloved of the tavern

(For) on the wounded heart, His glance dasheth the arrow-point of grief.

If a cross, His tress-tip display, Many the Musulman that, for that one of Kafir-faith, distraught becometh. Then on the knee, sit not

and grief, suffer not: For from thy grief-suffering, neither less nor more becometh thy daily portion.

Since that this useless effort hath no profit, Then O far-seer! with grief, vex not thy heart. 5. (O King of beauty!) for God's sake make inquiry of the state of those wounded of heart

Wonderful on the King's part, it is not if he cherish the darvish.

...

...

...

...

darakhte dusti banshan ke kam del be bar arad

nahale dashamni barkan ke ranaj bi-shamar arad

cho mahmane kharabati be 'zat bash ba rendan

ke dard sar keshi jana, garat masti khamar arad

shab sohbat ghanimt dan ke ba'd az ruzegar ma

basi garadash konad gardun, basi lil o nahar arad

'amari-dar lili ra ke mahde mah dar hokm ast

khoda ra dar del andazsh ke bar majnun gazar arad

bahare 'omr khah ey del, vagarne in chaman har sal

cho nasrin sad gol arad bar o chon bolbol hezar arad

khoda ra chon del rishm gharari basat ba zalafat

bafarma la'l nushin ra ke zudsh ba gharar arad

dar in bagh az khoda khaahad degar pirane-sar, hafez

nashind bar lab juii o sarui dar kenar arad