Ghazal 114

همایِ اوجِ سعادت به دامِ ما افتد

اگر تو را گذری بر مقام ما افتد

حباب‌وار براندازم از نشاط کلاه

اگر ز رویِ تو عکسی به جامِ ما افتد

شبی که ماهِ مراد از افق شود طالع

بُوَد که پرتوِ نوری به بامِ ما افتد

به بارگاهِ تو چون باد را نباشد بار

کی اتفاقِ مجالِ سلامِ ما افتد؟

چو جان فدای لبش شد خیال می‌بستم

که قطره‌ای ز زلالش به کامِ ما افتد

خیالِ زلفِ تو گفتا که جان وسیله مساز

کز این شکار، فراوان به دامِ ما افتد

به ناامیدی از این در مرو، بزن فالی

بُوَد که قرعهٔ دولت به نامِ ما افتد

ز خاکِ کوی تو هر گَه که دَم زند حافظ

نسیمِ گلشن جان در مشامِ ما افتد

hamaye auje s'adt be dam ma oftad

agar to ra gazri bar magham ma oftad

habab-vaar barandazm az nashat kalae

agar ze ruy to 'kasi be jam ma oftad

shabi ke mah morad az afgh shavad tal'

bud ke paratve nuri be bame ma oftad

be bargahe to chon bad ra nabashad bar

key atfaghe majale salam ma oftad?

cho jan fadai labash shod khiyal mi-basatam

ke ghatre-ey ze zalalsh be kam ma oftad

khiyal zolf to gofta ke jan vasile masaz

kaz in shakar, farauan be dam ma oftad

be naamidi az in dar maru, bazan fali

bud ke ghar'-ye dolat be nam ma oftad

ze khak kuy to har gae ke dam zanad hafez

nasim golshan jan dar mashame ma oftad