Ghazal 113

بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانی داد

که تابِ من به جهان، طُرِّهٔ فلانی داد

دلم خزانهٔ اسرار بود و دستِ قضا

درش بِبَست و کلیدش به دل‌سِتانی داد

شکسته‌وار به درگاهت آمدم، که طبیب

به مومیاییِ لطفِ توام، نشانی داد

تنش درست و دلش شاد باد و خاطر خوش

که دست دادش و یاریِ ناتوانی داد

برو معالجهٔ خود کن ای نصیحت‌گو

شراب و شاهدِ شیرین، که را زیانی داد؟

گذشت بر منِ مسکین و با رقیبان گفت

دریغ، حافظِ مسکینِ من، چه جانی داد

O Lord! that fresh laughing rose whom to me, Thou entrustedest, To

Thee, on account of the envious ones of the sward, I entrust.

(O beloved!) with him, my heart is fellow-traveller. In every place where he

goeth, be The blessing of people of liberality the guide of his soul and body.

Although, far to a hundred stages, from the stage of fidelity he hath

wandered, From his soul and body, far be the calamity of the moon's revolution.

O morning breeze! if to the head of the dwelling of Salma thou

readiest, A salutation to her from me, I have hope that thou wilt convey.

...

...

banafshe dush be gol goft o khosh nashani dad

ke tabe man be jahan, torre falani dad

delam khazan-ye asrar bud o dast ghaza

darash bebast o kalidsh be del-setani dad

shekaste-vaar be dargaht amadam, ke tabib

be mumiaiye lotf tavam, nashani dad

tanash darasat o dalash shad bad o khater khosh

ke dast dadsh o yaarye natuani dad

boro m'alaj-ye khod kon ey nasiht-gu

sharab o shahed shirin, ke ra ziani dad?

gazashat bar man meskin o ba raghiban goft

darigh, hafez meskin man, che jani dad