Ghazal 105

صوفی ار باده به اندازه خورَد نوشش باد

ور نه اندیشهٔ این کار فراموشش باد

آن که یک جرعه مِی از دست توانَد دادن

دست با شاهدِ مقصود در آغوشش باد

پیرِ ما گفت خطا بر قلم صُنع نرفت

آفرین بر نظرِ پاکِ خطاپوشَش باد

شاهِ تُرکان، سخنِ مدعیان می‌شِنَوَد

شرمی از مَظلَمِهٔ خونِ سیاوشش باد

گر چه از کِبر، سخن با منِ درویش نگفت

جان فدایِ شِکَرین‌پستهٔ خاموشش باد

چشمم از آینه‌دارانِ خط و خالش گشت

لبم از بوسه‌رُبایانِ بَر و دوشش باد

نرگسِ مست نوازش‌کُنِ مردم‌دارَش

خونِ عاشق به قدح گر بِخورد نوشش باد

به غلامیِ تو مشهورِ جهان شد حافظ

حلقهٔ بندگیِ زلفِ تو در گوشش باد

sufi ar bade be andaze khord nushsh bad

var na andish-ye in kar faramushsh bad

an ke yek jor'e mi az dast tuanad dadn

dast ba shahed maghsud dar aghushsh bad

pir ma goft khata bar ghalam son' narafat

afrin bar nazar pak khatapushash bad

shah torkan, sokhan mad'ian mi-shenavad

sharmi az mazlame-ye khun siaushsh bad

gar che az kebr, sokhan ba man daruish nagafat

jan fadaye shekarin-pasat-ye khamushsh bad

cheshmam az ayene-darane khat o khalsh gasht

labam az buse-robaiane bar o dushsh bad

narges mast nuazsh-kon mardom-darash

khun 'ashegh be ghadah gar bekhurd nushsh bad

be ghalamye to mashhure jahan shod hafez

halghe bandegi zolf to dar gushsh bad