Ghazal 64

اگر چه عرض هنر پیشِ یار بی‌ادبی‌ست

زبان خموش، ولیکن دهان پُر از عربی‌ست

پری نهفته رخ و دیو در کرشمهٔ حُسن

بسوخت دیده ز حیرت که این چه بوالعجبی‌ست

در این چمن گلِ بی خار کس نچید، آری

چراغِ مصطفوی با شرارِ بولَهَبی‌ست

سبب مپرس که چرخ از چه سِفله‌پرور شد

که کام‌بخشی او را بهانه بی‌سببی‌ست

به نیم جو نخرم طاقِ خانقاه و رِباط

مرا که مَصطَبه ایوان و پای خُم طَنَبی‌ست

جمالِ دختر رَز، نورِ چشمِ ماست مگر

که در نقابِ زُجاجی و پردهٔ عِنَبی‌ست

هزار عقل و ادب داشتم من ای خواجه

کنون که مستِ خرابم، صلاح بی‌ادبی‌ست

بیار می که چو حافظ هزارم استظهار

به گریهٔ سحری و نیازِ نیم‌شبی‌ست

agar che 'raz honar pish yar bi-adbi-st

zaban khamush, valikn dahan por az 'rabi-st

pari nahafte rokh o diu dar kereshme hosn

besukht dide ze hirt ke in che bual'jabi-st

dar in chaman gol bi khar kas nachid, ari

cheragh masatfui ba sharare bulahabi-st

sabab maparas ke charkh az che sefle-parur shod

ke kam-bakhshi u ra bahane bi-sabbi-st

be nim ju nakharam taghe khanghae o rebat

mara ke mastabe aiuan o pay khom tanabi-st

jamal dakhatar raz, nur cheshm mast magar

ke dar neghab zojaji o parde 'enabi-st

hezar aghl o adb dashatm man ey khaje

konun ke mast kharabm, salah bi-adbi-st

biyar mi ke cho hafez hazarm asatzhar

be gari-ye shari o niaz nim-shabi-st